Кыргыз Инфо - Кыргыз. Кыргызча китептер, ырлар, каада-салттар, эпостор, жомоктор, акыл-насааттар, учкул сөздөр жана макал-лакаптар Кыргыз Инфо сайтында.

Таштагы мең

Таштагы мең
— Камина! — ал ун алиге менин кулагымдан кет пей журот. Ошондогу эжесинин жер жаңыртып, журок титиреткен муңдуу уну ай! Эмнегедир эстеген эле са¬йын бирде ичим эңшерилсе, бирде ал учурдагы жап жашыл балалыгым кайрадан башыма келип, так се кирип ошол улуу тоонун койнун жаңыртып даң сал гым келип кетет. Ал учурда Камина эже деле бала бойдон турбайбы. Биздин коз алдыбызда кадыресе ки шидей болуп баарыбызды баласындай же бир тууга нындай эркелетип, айланып уйрулуп турса эле коп улуу дай сезипбиз.
Бир куну бөлмөбүздөгүлөрдү түгол чогултуп орто бузда озү турду. Ар кимибизге суроолуу карегин ка дап бир паска турат да кайрадан жер тиктейт. Кими биз жөнүндө эмне ойлоп турганын кайдан билели бир маалда Сергейди эркелетип ийнинен кармап туруп соз баштады:
— Мына эми каникул башталып калды. Кимди кайда жиберүү керектиги жөнүндө ойлонуп отурамын. Менин да эмгек отпускам болот. Бирок санаам ордун да болбой көп жылдан бери эс ала албаймын. Ага де-ло кайгырбайм. Силер жакшы эс алып, көңүлүңөр куу нак болгонун көргөн сайын баарын унутуп, эс ала ту¬шем — деп калды, андан ары сөзүн улабай.
Мен ошондо бешинчи класска көчүп, он тортко ка раган учурум. Эженин эмгек отпускасы менен ишим эмне, дапылдап жанына чуркап барып оюмдагыны айттым:
— Эже анда сиз биз менен кошо эс алыңыз. Сеги зинчи класстын окуучулары колхозго жардам бергени бир бригада болуп кетебиз дешип сүйлөшүп, бизди кошпой жатат. Мугалим болбосо силерди эч жакка албайт дешти.
— Алардын айтканы туура. Силер кичинекейсиңер. Пионер лагерине жиберебиз. Ал жакта да коп жумуш бар. Кичинекейлерге жардам бересиңер. Ар кандай кружок уюштурасьщар.
— Антпейбиз, ЭЖӨ.
— Апей. Анан эмне кыласыңар?
— Чоп чабабыз.
Биздин топтун кимиси баштаганын билбеймин ша рактап күлүп жиберишсе там солкулдап кеткенсиди. Мен да уяла түшкөнүм менен моюн бербедим.
— Сиз барсаңыз баары колубуздан келет. Балдар кыздар ушинтип сүйлөштүк. Баары бир биз сиз жок болсоңуз эч жакка барбайбыз.
Балдар үйүнүн тарбиялануучулары бир максатты коздоп алса оңойлук менен кайра кайтпай турганын билген Камина эжебиз унчукпай бир топко ойлонуп ар кимибизди карап туруп калды. Ошол саам эмнелер ди коз алдынан откоргонун билбеймин коптон соң:
— Мейлиңер. Сүйлошүп алсаңар баралы. Силердин күчүңордү да бир королү. Мени да бригадага мүчө кылып каттап койгула. «Жөжөнү күзүндө санай жа таарбыз» — деди.
Менин сүйүнгөнүмү кимге айтып, кимге коёруму
билбей сыртка чуркаган боюнча кетип калдым. Ар тымдан удаа чыккан Сергей кыйкыра сүйлөдү:
— Мактанба. Али эрте. Чөп чабыш колдон келбе син билбей эле эжени кыйнабадыңбы. Ал кишинин көңүлүн ооруптаган жумшак адам. Баары бир интер наттын Советинде карайбыз. Башка жумушка деле бара бербейсиңерби? Сөзеүз тоого чөпкө жөнөш керек пи? — Сегизинчини бүткөн неме чоңсунуп сүйлөдү. » Анын үетүнө ал интернатта Советтин председатели.
Менин ачуум келип Сергей менен жакалаша кет ким бар. Бирок Камина эжеден уялам. Ал киши эч ка¬чан кагып силкпегени менен «кагылайын антчу эмес» деп тим болот. Анысы аз келгенсип сенин капаңы өзүнүн мойнуна оодара албай «бала киши капа бол гон жарабайт» деп коюп озу капалана бере турган. Ошонусунан эле тарбиячыга айтып, даттана турган соз болсо да айтпай ичине катып жүрүп акыры унутуп тим болосуң. Бул жолу да кайра кайрылып Сергейдин айтканын ал адамга жеткиргеним жок. Интернат Со-ветинде ким эмне дегенин билбеймин. Деги эженин кучу болсо керек, ошол жылы сегизинчини окугандар ме¬нен бирге тоого чопко бардык.
Жыргал деген эле ушул жакта турбайбы. Салкын аба, тулаңды оронуп жатсаң чоптун жыты аңкып ыла йым тордон тушкуң келбей баарын унутуп, табийгат тын татына койнунда жашап калгың келет. Камина эжебиз да кубанып ушул жакка келгенине ыраазы болуп журду. Чалгы тарта албаган балдар, кыздарды озу болуштуруп бирин чомоло салганга, бирин тамак даярдаганга, дагы бироону майда чарба жумуштары на чегип койду. Өзү эртең менен эрте туруп алат да чатырларды кыдырып баарыбызды атыбыздан чакы рып кандай уктап эмне туш коргондон бери сурап чыккан соң, бир да бирибиз ал киши бизден узап кет кенден кийин уктай албай жатып, ордубуздан турабыз да жумушка киришебиз.
Бир күнү дегеле эрте турган экенбиз. Чептун ара сы шүүдүрүм. Эже өзү баштап чалгысын ийнине са лып алып жогорулап кетип бара жаттык.
— Тоонун турмушун корбой камкош болуп калаа рыңарды туюп турасьщар го? — деп жылмайып бизди карады эже. — Эч нерсе эмес. Чыйрак болосуңар. Too эмне экенин, токой кандай болоорун айтып жургонго лсакшы деп бүгүн карагайдын арасындагы чопко ке¬тип бара жатабыз.
Менин атам дайыма тоодо журо турган. Ошондук¬тан бул тоонун турмушу мага кондүм. «Шүүдүрүмгө бут үшүбосо тоонун тоодой кучу бар экенин кайдан билет элең. Жылаңайлак чуркап барып жылкыны уй руп кел» дегенде апамын ичи ооруп бир нерсе деп айта албай мукактанган бойдон калаар эле. Атам се зип турса да билмексенге салып унун жасап тим бо луучу. Анын сыңарындай силердин бутуңар ушугонун сезип турса м да алып кетип бара жатпайымбы.
Эженин бир тигил жагына, бир бул жагына чыгып бирибизден бирибиз ашып отуруп эч кимибиз бутубуз дун ушугонун сезген эмес экенбиз. Бир маалда эжебиз токтоп туруп маңдайыбыздагы анчалык чытырман болбогон токойду корсотту:
— Биз учторт кун ушул жерде иштейбиз. Интер¬ната булак болуп келип жаткан сут оңой эле даяр боло калат дейсиңби. Мына ушинтип тоют да тозок менен топтолчу жумуш. Чалгы алган жерин чабабыз да, калганын орок менен оруп жыйнайбыз. Токой баш¬ка жакка Караганда абдан кызык. Эс алган учурда ар кандай нерселерди чогултабыз. Ботаникадан, геогра фиядан берген мугалимдериңерге беребиз. Алар каби нетине экспонат катары коюп алышат. Кайра эле озу ңөр окуйсуңар. Ошондо ушул жердин шартын, кору нушун оз козуңор менен коргондуктон сабакты айтып бергенде да коруп тургандай болуп эң жакшы болот эмеспи. Же чогултпай эле коёлубу?
Баарыбыз «көп чогултабыз эже» деп убада берген элек. Кийин ошол созубуздо туруп, абдан коп нерсе лерди чогултуп кабинетке койгонбуз.
Ал куну керээли кечке чоп чаптык. Токойдун ичи салкын болгондуктанбы, эжени кайракайра чакыртып жатып тушку тамакка келдик. Эс алганыбыз да жок. Баарыбыз жайылып, бирибиз тобурчак, бирибиз жал бырак, калгандарыбыз ар кандай чоптун турлорун чо¬гултуп журдук. Ак сагыз, кызыл сагыз деп карагай дын боорунан борбоктоп чыгып турган чайырды чо¬гултуп алып, ар бирибиз озубузчо бирден томпой жа сап алдык. Отура калып кулуп жогорку класстын окуучуларынын козун кызытып бербей коёлу деп суй лошуп алдык. Камина эже ошону сезгенби же жон эле чогултуп койгонбу томондогу окуучулардын ар бирине бирден кичинекей тоголок берип биздин мактанычы быз билинбей калганына окунгонубузду айтпа.
Бир айга деп тоого кеткенибиз менен тигил эле окуу башталаарда шаарга келбедикпи. Кара тору болуп торсоюп, эт алып алганыбызга аябай кубанды. Андан да биздин эмгек кундун эсебинен интернатыбызга бир нече козу, коён алып келдик.
— Жайында тоодо жүрбөгөнүңөрдө ушул жерге бышылдап араң чыгып келмексиңер. Сарман жакшы эле көгөрүп мени кошуп алып тоого кеткен экенбиз ээ.
Отургандар түйшөлүп коюп эч бир соз айта алышпай дел болушту.
Мен ичимен өзүмдү балдардын алдында баатыр сезип турганымы эч ким туйбаганы ачуума тийди. Эже андан ары дагы айта тушсо аябай уялып кызарып ке¬тет белем, ким билет. Бирок башка соз салган жок. Биз баарыбыз ошол ясолку саякатыбызга аябай ыраа¬зы болуп жыл бою мектепте эле мактанып жургондой болдук окшойт.
Мен эжени такыр унута албай келе жатамын. Вал¬ким башка балдар деле мен сыяктуудур. Бирок мен өзгөчө жүрөгүмдүн тереңинен чыгара албаймын. Кээ¬де ошол адамдын кыска өмүрүнө өзүмдү да күнөөлөп калам. Анын канчасы туура, канчасы туура эмес эке¬нин ачык биле албаймын.
Ошол тоого баргандын кийики жылдары да өзүм дүн классымда окугандарды мен ээликтирдим. Ал жылы Камина эже өткөн жылдагы балдар үйүнүн окуучуларынын эмгек каникулун эң жакшы өткөргөн дүгү үчүн Москвага Бүткүл союздук эл чарба жетиш кендиктеринин көргөзмөсүндө жолдомо менен сыйланып алкыш алган экен. Баарыбызды чогултуп алып ыраа зычылыгын билдирип, кыдырата тургузуп алып бети бизден ооп, жакшы иштеп келүүбүздү суранды. Зч кимибиз еез айткан жокпуз. Жакшы жаман иштөөнү билдирип убада да берген бирибиз болбоду. Мен класс ком болгондуктан ордуман туруп эле көзүмөн аккан жашты тыя албадым. Мени туурап Гүлай да бышак тады. Муну күткөн эмеспи, Камина эженин оозунан сөзү түшүп эч бирибизди тыйган да, бир нерсе суран ган да жок. Өзү да зээни кейигенсип бир паска унчуга албай калды. Бөлмөдөгү тынчтыкты кайра мен буздум:
— Кечирип коюңузчу эже. Сиз Москвадан келген че мектептин ремонтуна жардамдашып классыбызды тазалайлы. Анан өзүңүз менен эле чогуу кетели,— дедим.
— Мени эмнеге күтот элеңер. Ремонтту бүтүп кой бодукпу. Андан коро бара бергиле. Мени башка ишке жибере турган болуп чечишкен го дейм, жетекчилер. Аны ачык сураганым деле жок. Бирок педсоветте жай лоого жумушка баруучулардын тизмесинде жок эке мин — деди.
Эми болмодо отургандын баары чого түшүштү. Эже эмне кылаарын билбей ар бирибизди эки ийнибизден кагып эркелетти:
— Жаман балдарчылап. Мен силер болсом өзүбүз барабыз деп чыгат элем. Силер кадыресе киши болуп калбадьщарбы. Мен силер менен сыймыктанып жур бөйүнбү. Кой антпегиле. Силер минте турган болсоңор, мени капа кыласьщар. Анда мен силерге берген тар биям начар деп түшүнөм. Силерди оз алдынчалыкка уйрото алган эмес экенмин да. Силердин ар бириңер ди алтыжети жашыңардан багып дегендей, оз бир тууганымдан артык коруп келе жатпайынбы. Өзүмдүн уялаштар менен андасанда эле жолугамын. Силерди таштай албай, аларга чолом тийип бара албай журом. Ошентсем да силер ар кандай оорчулуктан баш тар¬тып турсаңар мен капа болуп кетем. Ал тургай оз ишимдин катасын издеп убара болуп жатпайымбы,— деди ойлуу. Биз ага болгон жокпуз. Баары бир эже келгенчекти интернатта жашап тура тураарыбызды айттык.
Ошонун эртеси эле эже биз менен тоого жыйналды. Москвага эмнеге барбай калганын сурамак тургай сү йүнгөнүбүздү айтпа. Эжебиздин да маңдайы жарылып кубанычтуу келди. Ар кимибиздин түйүнчөгүбүздү озу чечип, эмне бар, эмне жок экенин карап чыкты. Кыз дар эмес балдарга да ийне, жип салдырды. Өзүнүн сумкасынан алып бир таңгак дарыдармекти да Саа майга каттырып койду. Ал биздин арабыздагы ото жыйнактуу зыпыйган кыз эле. Ушул турганыбыздын баарыбыздын эле Камина эжеден башка эч кимибиз жок. Ошондуктан болсо керек ал киши да бизден ка рыш жылбай сегиз жылдан бери аябай конуп алды. Кечинде да биз жатканда каалгабыздын илингенилин бегенин текшерип, түнкү тарбиячы менен копко сүй лошүп отуруп кетет. Кимибиздин уйкубуз жаман эке¬нин, ачынып кала турганыбызды да табыштоочу. Ошенткен эжебиздин турмушуна деле кызыкпай, ал киши озүбүздүн эжебиз болгонуна ыраазы болуп журо берген экенбиз. Корсо, бизден учторт жаш эле улуу экен. Ушул жылдары бир да жолу эмгек отпускасын албаптыр. Бизди таштап кете албай жүрө берчү тура.
Ал жетинчи класстан кийин эле педагогикалык окуу жайын бутуп, биринчи эле эмгек жолу ушул биз¬дин балдар уйунон башталыптыр. Бизге энебиздей мээ римдуу жалбарып тургандай коруно турган. Эртең ме¬нен ашканага келип ар кимибиздин тамак жегенибиз ге коз салаар эле. Кимдеким начар, же опкок болсо, аны да ашпозчу менен суйлошуп тушундуруп каала ганын аткарта турган. Мени бир жолу ашканага алып калып сурады:
— Сарман, жашырбай айтып бер. Курсагың ачка болуп журобу дейм. Өңуң анча эмес,— десе болобу. Мен чынын айтыш керек, курсагым толбой журсо да уялганыман жок же бар дей албадым. Ошондон кийин менин табагым башкалардыкынан толук келип журду. Балким менин жашым биздин класстагылардан эки жашка улуу экени учун ачык айтып сурап тушундур гон чыгаар. Эмнеси болсо да Камина эже менин ко ңулумо очпос из калтырып кетти.
Жайлоого жетээрибиз менен баягы орок чалгы ме¬нен камсыз болдук. Откон жылга Караганда баарыбыз эле кадыресе канык боло тушуппуз. Биринчи куну кечке эле далай жердин чобун солоп салдык. Ал куну кыздар иштешкен жок. Чатыр тигип, идишаягын ырас ташып биздин камыбызды корушту. Озубуз да тоонун салкын абасын, жылдыздуу тунун сагынып калган экен¬биз, Камина эжебизди ортого алып алып, тээ бир топто — жылдыз толгондо араң оз оз чатырларыбызга уктаганы кеттик…
Тоодо томон тушкон суунун бурканшарканын ка¬рап отуруп калсак, Камина эже эмнегедир озун кайда коёрун билбей чыйпыйы чыгып кетчу. Анда балабы же кызбы озуно чакырып алып, анын санаасын бил гиси келип, коп нерселерди айтып алаксытып жатып коңүлүбүздо эмне бар экенин да унуткартып коёр эле.
Бир күнү арабыздагы Качкын деген бала катуу ооруп калды. Эженин жаны чыгып кете жаздады. Эч кимибиз эч кандай жаныбар кармаган жокпузбу, баа рын текшерди. Кимибизди жакага — бул жерден беш чакырымча жердеги медпунктка жиберерин билбей турду. Бир маалда:
— Сарман сен чоңураак эмессиңби. Дайырды жа ныңа алып барып кел. Алардын деле эртең келе тур¬ган күнү эле. Күтсөк ашынып кетеби деп коркуп тур байымбы,— деди.
Дайыр ордунан ыргып тура калды.
— Барабыз эже. Чуркаган кишиге аз эле убакыт.
— Чуркабай эле ойноп барып келгиле. Аларда машина бар. Өзүлөрү жеткирип келишет.
— Билем. Былтыр да мен барбадым беле.
Дайырдын созуно эже аябай кубанды:
— Унутуп калып жатпайымбы. Эгер врач жок бол¬со, силер айтып коюп кетип кала корбогуло. Күтүп тургула. Кечиксеңер конуп алаарсыңар. Бирок күн эрте. Бул турган жерге силердей балдар эки барып келбейби. Ошенткиле. Мен азыр силерди копуродон откоруп жиберейин. Суу эки кундон бери кун катуу ысыганга го күкүктөп кирип калыптыр. Копүронү жайпап кетпесе болду — деп экөөбүздү ээрчитип, Кач кындын жанына Саамайды коюп, анын башын сылай эркелетип туруп чыгып кетти.
Суу ак жал тартып буркулдап жатчу эле бүгүн карарып таш тоголонуп калыптыр. Асма көпүрөнүн үстүн жайпап, орто жерине келгенде чабалыраак жан ды уруп алып кетчудой агыны куч. Камина эже бир паска карап турду да бизди жээктен алые тургула дегендей ишарат берип, кыйкыра сүйлөдү:
— Мен акырын зымды кармап аркы ойүзго отүп кичине тросту бурап коёюн. Суунун күчү бошотуп жи берген тура. Кечке чейин бекитпей койсок, бир топ салаңдап калат. Анда эч кимибиз жакага каттабай
пплып кыйын болбойбу — деди. Бирок биз суунун агы имнпн коркуп эжени жибергибиз келбей турду.
Коркпогула. Мен чоң эмесминби. Анын устуно кпрмай турган тростун жоондугун карабайсыңарбы. Суу агыза турган болсо да коё бербесмин,— деди да, эки канатын жайып, эки колу менен эки жактагы жоон тросту кармап суу жайпап жаткан копуро ме¬нен тигил ойузго жоноду.
Баятан желге делбиреп учуп турган койногунун этеги суу болуп эми этине жабышып калды. Камина эже улам алга жылган сайын Дайыр экообуздо журок жок. Камина эженин тигил ойузго жетмеги жыл бо¬луп кеткенсип, убакыт отподу. Копуронун ортосуна чукулдаганда эле кыймылы кыйла оорлоп калды. Суу¬нун кучуно алы келбегендей акырын жылды. Бир маалда комолонуп тобу менен келе жаткансыган ка рарган суу эжени урду эле бел кырчоосунан жогору отуп барып кайра тартылды. Эми эженин буткон бою бут суу болуп шомтуроду. Ал дале алга жыла берди. Дайыр экообуздо ЖЭ.Н жок. Бакырып кайра чакыралы деп андан да корктук. Эже жыла берди. Эми дал ор¬тосуна жете берерде дагы бир жолу турмоктолгон суу жазылбаган боюнча эжени боюна ороп алды эле ба шындагы жоолугу жок суудан чыга тушту. Эми экоо буз ыйлап кирдик. Жээкте арыбери чуркап чебелен дик. Камина эже биздин козубузго кичинекей боло тушту. Же кийминин баары боюна жабышып суу бо¬луп калганга ошондой корундубу. Дагы эле алга жы лып бара жатты. Ушул учурда мээ кайнатып чаңка йып турган кун да булутка жашынып, жер караңгы лай тушконсуду. Too жери деги кызык. Кичине эле кун булутка жашынса, жаан дыр коюп кетмей адаты бар. Мына азыр да майда дыбырак башталды. Эяое ташкынга суу болуп шөмтүрөгөнү аз келгенсип, эми үстүнөн жаай турган болбодубу. Камина эже ага да караган жок. Эми тиги киши суунун катуу агымын
жиреп бара жаткансыды. Улам суу күрпүлдөп агын да, үстүнөн жааган жаан да күчөдү. Суу ого бетер карарып туру суук боло берди. Бир маалда Камина эже такыр жылалбай турду. Карарып чыгып турган тросту кармап алга жылып эжеге жардам берейин деп бутка таканчык тапканча Камина эжени бироо тартып кеткендей ыңжыңсыз болуп калды. Жээкке чыга ка¬лып айкырдым эле эч нерсе көрүнбөдү. Дайырды тыт малап тургузуп алып экообуз жээк ылдый чуркадык. Бир жерден Камина эжемдин колу коруно тушкондо чабак уруп жээкке чыкчудай дагы кыйкырдым. Ко рүнгон кол кайрадан жок болду. Дайыр экообуз канча жерге барганыбызды билбейм, өпкөөпкөбүзгө батпай күйүгүп бүттүк. Экообүздү тыйган да киши болгон жок. Бирибизден бирибиз отуп барып, жер кучактап жыгылган тейде чоп тытмалай бакыра бердик. Экоо бүздүн үнүбүздонбү же жон эле келе жатышканбы бизге чукулда чоп чаап жургондор келишти.
Эжебиздин соогу табылган жок. Ал адамга эстелик тургузуп, анын алдында таазим этип гул да коё алган жокпус. Бирок жүрөгүбүздүн терең жеринде баягы сындай эле: акырын жай, эркелете суйлогон мээрим ДҮҮ буудай жүзү, биздин кубанычка толкуп кетүүчу барбагай мурду, эркелеткенде чогула калып калбагай тартчу эриндери, сурмалуу, озгочо бир сүйкүмдүү козу дайыма күнү бүгүнкүдой күлмүңдоп карап тура берет.
Кийинки жылы тоого барганыбызда кун батып ба¬ра жатканда баарыбызды чогултуп алып маңдайкы ас кага таң кала карап отуруп бир укмуш сүрөттөөлөрдү айтып бергени алигиче кулагыма жаңырып турат.
— Карасаңар, балдар. Табигат деген эч бир
ЖйН
кайталай албай турган сүрөтчү болот. Тээтиги асканын боорундагы кара такты карасаңар. Кадимки сулуу кыздын бетинин отуна түшкон меңдей экен. Андан да эч бир жагына жайылбай топтомолок болуп турганын.
Тим эле кылдат сүрөтчү кыл калем менен чебердеп чийгендей. Мен бала болуп башыма жүн чыкканы мындай кызыл ташка тушкон кара меңди көргөнүм лсок эле. Силерчи?
— Биз дагы.
—Кайсы эже?
— Маңдайды карасаңар. Көрдүңөрбү?
— Ии көрдүк.
Баарыбыз чуулдап ошол меңди карап таң калып турдук. Андан бери да эки жылга чамалап убакыт отуп бара жатат. Эми жыл сайын биздин балдар үйү пүн тарбиялануучулары Камина эжебиз алып баруучу колхоздун жумушуна жардам беребиз. Ар жылы аде генде эле ошол таштагы меңге барабыз. Эжебизди ошол жерге калтыргансып анын алдында копко турабыз да ал кишинин айткандарын эсибизге түшүробүз.
Кийин ал салтка айланып Камина эжебизди кор богон балдар менен кыздар дагы ошол жардын боо рундагы кара болуп турган калдын алдына барып баш ийишет. Балдар ошентишкен сайын менин кулагымда баягыдагы улуу эжесинин суунун жээгинде туруп «Каминаа» деп жүрөгүмдү титиретип, жүлүнүмдү орт топ бакырганы кулагыма кайрадан угулат. Бир боору нун жаш өмүрү жалп этип очкон отко окшоп, заматта коз алдыда учуп кеткенине ишенгиси жок. Ошол эже син ойтоодон келген сакалдуукокүлдүү адамдар теге ректеп кайрат айтышты:
— Жакшы адам учуп кетет. Соогун издеп убара тартпа. Анын элеси мына ушул балдар менен калган турбайбы. Жапжаш болсо да, ушунча балага эне бо луптур. Корчу баары зилдеп ыйлап турушат. Кайрат кыл, айланайын. Каминаң мына мобул турган балдар кыздардын ар биринин өмүрү менен кошо жашайт — дешкен эле. Ошондой эле болду. Мен эми окуумду бү туп ушул Камина эжем иштеген мектепке келип тар биячы болуп иштеп жатам. Көпчүлүк «тарбиячылык иш эркек кишиге ылайык бекен деп» калышат. Мен болсо Камина эжемдин баскан турганындай, анын бал дарга жасаган мамилесиндей мамиле жасоого аракетте нем. Ошол киши бала дегенде барар жагына барбай, ичээр тамагын ичпей иштоочу. Мен ошондой боло ал басам да, балдарга тарбиячымын. Эжейибиздин бутуро албай калган коп оймаксаттары бар эмес беле…